Het is vandaag, 18 februari 2010, precies 5838 dagen gelden dat ik tijdens de Algemene Ledenvergadering werd benoemd in het bestuur van Toer Fiets Club ’t KAMRAD. Dat is, op 6 dagen na, precies 16 jaar.

En nu zit ik dus niet meer in het bestuur en ben net als jullie gewoon lid van Toer Fiets Club ’t KAMRAD. Morgen is mijn 300ste dag als gewoon lid. Want nog geen jaar nadat ik lid ben geworden was er een vacature in het bestuur en wist men mij te vinden.

Na die 16 jaar vraag ik me nu wel eens af WAAROM ben ik toen eigenlijk bestuurslid geworden. En WAAROM heb ik dat zolang volgehouden. En WAAROM stop ik er nu mee.

Bestuursleden heb je volgens mij in soorten en maten. Zo heb je “Beroepsbestuurders” die het eigenlijk niet uitmaakt wat ze besturen, als ze maar kunnen besturen. Bij sportverenigingen zijn het meestal actieve leden die een bestuursfunctie gaan vervullen. Zo is het ook met mij gegaan. Maar WAAROM ben ik gaan fietsen en WAAROM ben ik lid geworden van ’t KAMRAD. Alweer twee WAAROM-vragen.

Fietsen, maar sport in het algemeen, was vroeger niet aan mij besteed. Een flinke afkeer van sport hield ik over aan mijn periode op school. Waar ik echt een hekel aan had waren de fanatieke gymnastiekleraren die mij probeerden aan te zetten tot het doen van dingen die ik niet leuk vond. Blij was ik toen ik na vier jaar MAVO naar de HAVO kon. Eindelijk af van die fanatieke meneer Steen. Had je gedacht, hij had kennelijk ook zijn MAVO-diploma gehaal en ging MEE naar de HAVO.

Na de HAVO kwam de HTS. Ook daar stond sport op het programma en werd tijdens de eerste les al gewaarschuwd dat je niet overging als je niet aan de sportlessen deelnam. Ik heb slechts één gymles gevolgd en niemand heeft ooit nog iets van gezegd.
 
Misschien dat de militaire dienstplicht enige verandering in mijn sportbeleving heeft aangebracht. Niet dat ik sport ineens leuk ging vinden, maar een veldloopje vond ik dan nog wel te doen. Eigenlijk kwam ik er in militaire dienst achter dat het de teamsporten waren die ik niet leuk vond.

En toen, toen kreeg in een kantoorbaan. In de auto naar het werk, de hele dag op je luie gat zitten en tussen de middag kroketten eten. Geen goede combinatie voor een gezond lichaam. Ik moest dus maar iets aan sport gaan doen. En dat werd, jullie raden het natuurlijk allemaal, SCHAATSEN.

Rond 1979 was er een winter met natuurijs en ik kocht mijn eerste paar schaatsen (lage noren). Dagen oefenen op het vaart voor ons huis en uiteindelijk met mijn broer en nog wat anderen moest er een tocht gereden worden. Dat werd De Acht van Jorwerd, een tocht van 70 km die ik nooit meer zal vergeten. Zelfs de Elfstedentochten die ik daarna in 1985, 1986 en 1997 reed, vond ik minder zwaar.

Het vervelende van schaatsen is natuurlijk dat er niet altijd ijs is. Eigenlijk is er vrijwel nooit ijs. Behalve als je in Heerenveen woont (of b.v. Assen). Daar zijn kunstijsbanen. Kun je toch ongeveer 5 van de 12 maanden schaatsen.

Na een paar jaar vond ik dat er ook in de zomerperiode iets gedaan moest worden. En dat werd dus wel fietsen. Ik kocht een racefiets en maakte die eerste jaren vrijwel altijd alleen mijn rondjes. In verhuisde naar Drenthe en via mijn werk reed ik wel eens met een clubje mee door de provincie.

In 1993 werd ik lid van T.F.C. ’t KAMRAD. En WAAROM werd ik lid? Dat is al een verhaal op zich. Via mijn werk had ik Loek Oosterwijk leren kennen en die ging in 1993 samen met Ton van de Vis een week fietsen in Noorwegen. Daar gingen ze meedoen een de Telemark Tour, een tweedaagse fietstocht van Skien naar Rjukan en weer terug. En dat leek mij ook wel wat.
 
Ik mocht mee ….., maar onder één voorwaarde. Ik moest lid worden van T.F.C. ’t KAMRAD. Jullie horen mij het woord chantage niet noemen, maar het was de enige manier om mee te mogen naar Noorwegen. Ik werd van huis opgehaald om af te rijzen naar Noorwegen, maar mocht pas mee nadat ik het aanmeldingsformulier in de brievenbus had gedaan.

Na ruim een half jaar werd ik gevraagd voor een bestuursfunctie. En dan nog wel specifiek voor redacteur van het clubblad. Ik was zo naïef geweest een verslag te schrijven van de Herfsttoertocht 1993. Een tocht met een dieptepunt aan deelnemers, maar die hadden wel allemaal een zwemdiploma. En, naar verluid, wist men dat ik wel met een computer om kon gaan. In die tijd een noodzakelijke eigenschap voor een redacteur. En wat misschien wel de doorslag gaf, waren mijn gedachten die ik nu, 16 jaar later, hardop durf uit te spreken. DAT KAN BETER! De toenmalige redacteur van ons clubblad bleek content met mijn kandidaatstelling. Als voorzitter van ’t KAMRAD bleek hij later veel beter op zijn plaats.

Dan volgen 16 jaar waarin ik met veel plezier mijn bijdrage aan onze Toer Fiets Club heb gegeven en de club heb zien groeien van ruim 200 naar ruim 400 leden. Waarin ik in totaal 119 clubbladen, 3 INFO-bulletins en 2 JaarSpecials heb gemaakt. Een periode waarin door met ons ere-lid Marietje Naayer de verzending van ongeveer 40.000 clubbladen is verzorgd.

Het was ook een periode waarin het clubblad langzaam naar de achtergrond verdween. De komst van Internet en daarmee het informeren van de leden via onze Web-site en het KAMRAD-nieuws heeft zijn weerslag gehad op onze clubbladen.

Tot en met het jaar 2001 verschenen per jaar 10 clubbladen. Dat aantal was ook nodig om de leden te informeren over onze activiteiten. Vanaf 2001 verscheen het clubblad acht keer per jaar. In september 2003 verscheen het eerste clubblad op A4-formaat, om vanaf 2004 nog maar vijf keer per jaar te verschijnen. Vanaf 2009 brengen we één keer per jaar een clubblad uit, de Jaarspecial.
 
Dit alles brengt mij terug bij de vragen: ”WAAROM ben ik zolang redacteur van het clubblad gebleven” en “WAAROM stop ik er nu mee”.
Op de eerste vraag heb ik eigenlijk al een antwoord gegeven. Ik heb zestien jaar met veel plezier met maken van de clubbladen verzorgt en mijn bijdrage geleverd aan het besturen van onze club.

Maar toen ik twee jaar geleden opnieuw was herkozen heb ik direct het besluit genomen mij in 2010 niet meer herkiesbaar te stellen. Na al die jaren merkte ik dat er te veel routine in mijn werkzaamheden sloop. En dan wordt het tijd voor verandering. Het is voor mij, maar zeker ook voor de club, goed dat er zo nu en dan doorstroming is. Niet te snel, want dan verlies je ervaring in het bestuur. Maar nieuwe bestuursleden zorgen wel voor nieuwe ideeën en dat heb je als club zo nu en dan nodig.

Als mijn opvolger in het bestuur hebben jullie vandaag Anno Wever gekozen. Daarmee is de functie van redacteur clubblad vervallen. Anno krijgt namelijk de functie van Web-redacteur.

Het afgelopen jaar hebben Jeannette Kuipers, Ruud Eding en ik een nieuwe opzet voor de Web-site gemaakt en dat heeft geresulteerd in een geheel vernieuwde Web-site. Een belangrijke verandering is ook dat het actueel houden van de site geen exclusief werk meer is van de Web-master. Anno Wever wordt als Web-redacteur verantwoordelijk voor de inhoud van onze Web-site. Hij wordt daarbij technisch ondersteund door Ruud Eding, onze Web-master.

Het is voor mij dan ook een mooi moment een punt te zetten achter 16 jaar redacteur van het clubblad. En het is ook een mooi moment voor Anno en Ruud. Er ligt een stabiele basis om verder mee te werken, de Web-site verder uit te bouwen en actueel te houden.

Als laatste wil ik iedereen bedanken voor de samenwerking in de afgelopen 16 jaar. Ik kan alleen maar zeggen: “Het waren 5838 fantastische dagen”.

 Klaas Zylstra