Een bericht van Kamrad-lid Antoine Wolbes vanuit Caïro.

“Zoals jullie misschien weten, ben ik werkzaam als zelfstandig interimmanager.
Half oktober kreeg ik ineens een aanvraag voor een klus in Caïro.



Implementatie van een Clearing House voor de Egyptische Centrale Bank. Een clearing house is het systeem dat alle transacties regelt tussen banken en de centrale bank.

Alles gaat hier nog in cash en er is nauwelijks financiële infrastructuur. Geldstromen zijn hier in Egypte niet traceerbaar en het werkt corruptie in de hand. De overheid wil hier nu iets aan gaan doen. Dit systeem moet er in eerste instantie voor zorgen dat bedrijven makkelijker loon kunnen betalen op rekeningen van banken van hun medewerkers. De meeste mensen hebben hier geen bankrekening en krijgen maandelijks hun loon in de vorm van een cheque of cash. Als een werkgever bij bank A zit en zijn medewerkers zitten bij bank B t/m F, dan moet er iets tussen zitten dat die interactie regelt.
De overheid wil het goede voorbeeld geven en gaat begin dit jaar de lonen van alle overheidsmedewerkers uitbetalen via deze manier. Zo komen er in 1 klap 2 miljoen bankrekeningen bij. Vervolgstap is dat energiemaatschappijen en telecomaanbieders automatische incasso’s gaan doen op die rekeningen. Op dit moment betaal je dat soort rekeningen nog in cash. Er komt dan zo’n mannetje bij je aan de deur en aan hem betaal je dan contant je rekening. Niet voor te stellen....

Ik heb een appartement in het hart van Caïro op 10 minuten van mijn werk. Vanuit het kantoor heb ik uitzicht op de Nijl en op het Egyptisch Museum (bekend van Toetanchamon). Wat een gekkenhuis hier in het verkeer ! Er leven hier meer mensen dan in New York op een kleinere oppervlakte. Verkeersregels kennen ze niet en verkeerslichten en borden worden genegeerd. Om de werkgelegenheid te stimuleren zet de overheid op plekken waar verkeerslichten staan de lichten uit en zet er vervolgens 4 mannetjes neer om het verkeer te regelen. Deze worden door de autobestuurders vakkundig genegeerd waardoor de verkeersagenten maar een boekje gaan lezen in de schaduw.
Totale anarchie !!! Vlak bij mijn werk is een grote drukke 5-baans rotonde. Men weet er echter 8 auto's pal naast elkaar in te proppen. Echt millimeter werk. Ik heb nog geen auto kunnen ontdekken zonder deuken of krassen. Om elkaar te waarschuwen in het verkeer wordt er onophoudelijk naar elkaar geclaxonneerd.

Omdat ik hier meerdere maanden zit heb ik mijn MTB meegenomen. Elke vrijdag gaan we met de MTB club Caïro een rondje rijden in Wadi Degla. Dat is een heuvelachtig woestijn- en natuurgebied net buiten Caïro. We werken hier van zondag t/m donderdag en dan is vrijdagmorgen vergelijkbaar met onze zondagmorgen. Het terrein is hier kompleet anders dan wat wij gewend zijn.
Het heuvelachtige terrein is ontstaan in de tijd dat de Nijl hier nog stroomde. Het lijkt alsof je op de bodem van de zee fietst. De klimmetjes zijn kort en venijnig op een gravelachtige ondergrond. Af en toe zeer steil.
Ik heb in september een XT-groep op mijn fiets gezet en ik dacht laat ik er maar eens een 12-34 cassette opzetten achter. Je weet nooit of dat nog eens van pas komt. Nou ik heb hem iedere week nodig die 34. Ongelooflijk hoe steil. Nadeel met SPD-pedalen is dat je soms smoort in zo'n klim en dan acuut je voeten los moet hebben. Lukt je dat niet op tijd dan ga je geheid op je gezicht en heb je door de rotsachtige ondergrond meteen de boel open (spreek uit ervaring). Ik heb nu de spanveren helemaal naar nul gedraaid en kan er nu zo uit. Je moet bij het klimmen ook oppassen dat je niet te hard aan je stuur trekt anders begint je voorwiel zo te stuiteren dat je niet meer kunt sturen.

Na het klimmen is het natuurlijk ook heel steil dalen. Bij een bepaald stuk krijg je in korte tijd zoveel gang dat je met dik 40 km/u op een heel venijnig heuveltje af komt zetten. Geen houden aan. Of je nu wilt of niet je komt met beide wielen van de grond. Dat is echt kicken.



Heb afgelopen 5 december meegedaan met een wedstrijd (Wadi Degla MTB Challenge) en daar zijn wat foto’s van gemaakt. Deelnemers uit Egypte, Duitsland, Nederland, Verenigde Staten, Turkije, Engeland en Guatemala. Veel mensen die bij ambassades of multinationals werken in Caïro.



In het begin ging ik met de taxi met de fiets op het dak naar Wadi Degla (ca 25 km). Tegenwoordig fiets ik door het verkeer er naartoe en na afloop van de wekelijkse ronde weer terug, gelijk een mooie duurtraining. Dat is soms wel even tricky. Je wordt aan alle kanten voorbij gereden, er ligt van alles op de weg en overal zitten gaten in de weg of ontbreken putdeksels. Je krijgt dan ineens heel veel respect voor die jongens die hier op de fiets, op hun hoofd, hele grote hoeveelheden brood vervoeren.



Ik doe het ze niet na (mijn leven is me lief).  Ik hoef in ieder geval niet bang te zijn dat ze mij niet zien fietsen want een blanke, kale vent, gehuld in flitsend lycra op een oranje MTB dat zien ze niet elke dag. Ik wordt ook aan alle kanten aangemoedigd alsof Lance Armstrong voorbij komt.....mooi is dat.



Tot zover even een update vanuit een zonnig Caïro (26 gr). Jullie veel succes daar met de sneeuw ;-)

Groet,
Antoine “